Μιχάλης Ι. Μάντακας

Κτηνίατρος

Το καλοκαίρι ήλθε. Η έξαψη των αναμενόμενων διακοπων κυριαρχεί παντου γύρω μας.

Για τους κυνηγούς όμως, το καλοκαίρι δεν είναι απλά η περίοδος των διακοπών αλλά σηματοδοτεί και την έναρξη της κυνηγετικής περιόδου, προκαλώντας έτσι μία επιπλέον προσμονή.

Κυνηγετική περίοδος λοιπόν εν όψει, και το παιχνίδι ξεκινά. Πρωταγωνιστές όπως πάντα οι κυνηγετικοί σκύλοι κάθε φυλής, που συντοφεύουν ακούραστα τους ιδιοκτήτες τους σε κάθε τους εξόρμηση.

Πόσο καλά προετοιμασμένοι όμως είναι οι κυνηγοί;

Στο άρθρο αυτό θα προσπαθήσουμε, με περιληπτικό τρόπο, να αναφέρουμε τους σημαντικότερους κινδύνους που διατρέχουν οι τετράποδοι φίλοι μας αυτή την εποχή, και να δώσουμε καποιες βασικές οδηγίες για την αποφυγή και την αντιμετώπιση διαφορων δυσάρεστων καταστάσεων.

Θα πρεπει να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι σημαντικό να συντηρούμε τη σωστή κατάσταση υγείας σε ολα ζώα που μας συντροφεύουν, αλλά ιδιαίτερα σε ότι αφορά τα κυνηγόσκυλα, θα πρε΄πει να είμαστε ακόμη πιό προσεκτικοί και σχολαστικοί.

Κι αυτό γιατί το κυνηγόσκυλο έρχεται σε άμεση επαφή με το θήραμα, και το θήραμα αυτό θα καταλήξει πιθανότατα καποια στιγμή στο τραπέζι μας και στο πιάτο μας.

Δύο είναι τα βασικά σκέλη αντιμετώπισης των προβλημάτων:

* Η πρόληψη των παθολογικών καταστάσεων που εμφανίζονται ευκολότερα αυτη την εποχή, και

* Η αντιμετώπιση έκτακτων καταστάσεων η ατυχημάτων.

Το καλοκαίρι, λόγω των υψηλών θερμοκρασιων σε συνδυασμό με την υγρασία, είναι ευκολοτερη η μετάδοση των λοιμωδων νοσημάτων και των παρασίτων. Τα λοιμώδη νοσήματα προλαμβάνονται σε μεγάλο βαθμό με τον εμβολιασμό των ζώων, και οι παρασιτώσεις με την τακτική προληπτική χρήση αντιπαρασιτικών φαρμάκων, τόσο όσον αφορά τα εσωτερικά παράσιτα (σκουλήκια του πεπτικού συστήματος, παρασιτώσεις του αίματος κ.λ.π) όσο και τα εξωπαράσιτα (τσιμπούρια, ψύλοι κ.λ.π).

Α. ΣΗΜΑΝΣΗ ΜΕ microchip

Η σήμανση όλων των σκύλων που υπάρχουν στις χώρες της Ευρωπαικής Κοινότητας, είναι εδω και λίγα χρόνια υποχρεωτική.

Πρόκειται για μία πολύ απλή και ανώδυνη διαδικασία που γίνεται απο τον κτηνίατρο, και συνισταται στη τοποθέτηση σε συγκεκριμένο σημείο του σώματος του ζώου ενός μικροσκοπικού chipπου περιέχει ενα μοναδικό αριθμό και αντιστοιχίζεται στις ειδικές βάσεις δεδομένων με τα στοιχεία του ιδιοκτήτου. Παρα τις όποιες αντιδράσεις έχουν διατυπωθεί κατα καιρούς, θα πρεπει να τονίσουμε ότι:

1. Η τοποθέτηση του chipείναι υποχρεωτική και η μή ύπαρξή του σε καποιο ζώο αποτελεί νομική παράβαση που επσύρει την επιβολή ενός διόλου ευκαταφρόνητου προστίμου

2. Το chipείναι απολύτως ακίνδυνο τόσο για το ζώο όσο και για τους ανθρώπους. Δεν εκπέμπει καποιο σήμα ουτε παρεμβάλλει στη λειτουργία των ηλεκτρικών συσκευών όπως έχει κατα καιρούς ακουστεί (βηματοδότες, κινητά τηλέφωνα κλπ)

3. Διασφαλίζει σε μεγάλο βαθμό την πιθανότητα να ξαναβρείτε τον κατα λάθος χαμένο σας σύντροφο, ενώ ταυτόχρονα αποκαρδιώνει του επίδοξους κλεφτες.

4. Αποτελεί μία πρώτη κίνηση αναγνώρισης του ζώου σας σαν οντότητα, καθώς ένας τσιπαρισμένος σκύλος δεν είναι πλέον «ανώνυμος», αλλά έχει «ταυτότητα».

Β. ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΙ

Ελέγξτε άν τα εμβόλια του σκύλου σας είναι πλήρη. Αν χρειάζεται, επισκευθείτε τον κτηνίατρό σας για να συμπληρώσει τυχόν εμβόλια που λείπουν. Αν έχετε μόλις αποκτήσει καποιο κουτάβι, φροντίστε να γίνουν τα απαραίτητα εμβόλια πριν το πάρετε μαζί σας.

Προσπαθείστε να ολοκληρώσετε το εμβολιακό πρόγραμμα πριν απο την έναρξη της κυνηγετικής περιόδου, ώστε να μη χρειαστεί να παροπλιστείτε για καποιες μέρες κατα τη διάρκεια του κυνηγιού ( Το κυνήγι θα πρεπει να αποφεύγεται γαι διάστημα μίας περίπου εβδομάδας μετα απο κάθε εμβολιασμό)

Το εμβολιακό πρόγραμμα που θα πρέπει να ακολουθηθεί καθωρίζεται απο τον κτηνίατρο και είναι ανάλογο της ηλικίας που ξεκινάει ο εμβολιασμός, της εποχής του έτους, (διαφοροποίηση της συχνότητος εμφάνισης νοσημάτων ανάλογα με τις κλιματολογικές συνθήκες), και της επιδημιολογικής κατάστασης της συγκεκριμενης χρονικής περιόδου ή της συγκεκριμένης γεωγραφικής περιοχής.

Ο ιδιοκτήτης καλό θα είναι να μη παρεμβαίνει στο εμβολιακό πρόγραμμα που καθορίζει ο κτηνίατρος, τηρώντας στο μέγιστο δυνατό βαθμό τις ημερομηνίες επανάληψης των εμβολιασμών, και να μη πιέζει για συντόμευση του συνολικού χρόνου του εμβολιακού προγράμματος ή για την επιλογή των εμβολίων που θα γίνουν. Δεν υπάρχουν απαραίτητα και μη απαραίτητα εμβόλια. Ολα τα εμβόλια είναι απαραίτητα αν θέλουμε να έχουμε ένα ζώο με σωστή άμυνα απένατι στις λοιμώξεις, αλλά και να συμβάλλουμε στη μείωση των επιδημικά εμφανιζόμενων νοσημάτων. Και φυσικά μη ξεχνάμε ότι απαρχαιωμένες και ανεδαφικές απόψεις για δήθεν ζημιογόνες συνέπειες εμβολίων (όπως για παράδειγμα ότι δήθεν το αντιλυσσικό εμβόλιο βλάπτει την όσφρηση του κυνηγόσκυλου ), έχουν εδώ και δεκαετίες αποδειχθεί εσφαλμένες και έχουν ξεπεραστεί.

Τα εμβόλια πρέπει να επαναλαμβάνονται κάθε έτος για όλη τη ζωή του ζώου. Πολλοί υποστηρίζουν ότι μετα απο κάποια ηλικία τα εμβόλια δεν είναι απαραίτητα. Είναι γεγονός, ότι μετα απο μερικά χρόνια πλήρων εμβολιασμών, ο οργανισμός αποκτά σε μεγάλο βαθμό ανοσία. Η ανοσία όμως αυτή ποτέ δεν είναι τόσο ισχυρή όσο η ανοσία που προκαλείται απο του συνεχείς ετήσιους εμβολιασμούς. Και μή ξεχνάμε ότι μπορεί μεν ενα ενήλικο ζώο να παρουσιάζει λόγω αυξημένης ανοσίας μεγαλύτερη αντίσταση στις λοιμώξεις απο ένα κουτάβι, αλλα και οι συνέπειες μίας λοίμωξης στο μεγάλο σε ηλικία ζωο πολλές φορές είναι πολύ μεγαλύτερες λόγω μειωμένης αντοχής του οργανισμού του. Οι εμβολιασμοί λοιπόν δεν θα πρέπει ποτέ να σταματουν, ανεξάρτητα απο την ηλικία του ζώου.

Και μη ξεχνάτε να φοράτε στο σκύλο σας την ειδική κονκάρδα με την οποία σας εφοδιάζει ο κτηνίατρος μετα την ολοκλήρωση του εμβολιακού προγράμματος.

Γ. ΠΑΡΑΣΙΤΑ ΤΟΥ ΠΕΠΤΙΚΟΥ

Τα περισσότερα κουτάβια παρουσιάζουν πεπτικά παράσιτα (σκουλήκια). Τα παράσιτα αυτά μολύνουν τα κουτάβια είτε κατα την κύηση απο τον οργανισμό της μητέρας, είτε μετα τον τοκετό απο το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουν.

Οι αποπαρασιτισμοί θα πρέπει να ξεκινούν απο την 15-20 ημέρα του κουταβιού. Γίνονται με τη χορήγηση ειδικών φαρμακευτικών σκευασμάτων που θα συστήσει ο κτηνίατρος.

Στα ενήλικα ζώα, οι αποπαρασιτισμοί θα πρέπει να επαναλαμβάνονται τακτικά (4-6 φορές το χρόνο) σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Ιδιαίτερα στα κυνηγόσκυλα συνιστάται ο αποπαρασιτισμός κάθε μήνα σε όλη τη διάρκεια της κυνηγετικής περιόδου.

Ζητήστε απο τον κτηνίατρό σας να σας υποδείξει ένα πρόγραμμα αποπαρασιτισμών, προσαρμοσμένο στις ανάγκες του ζώου σας.

Δ. ΠΑΡΑΣΙΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ.

Η γνωστότερη εδώ και πολλές δεκαετίες παρασίτωση του αίματος είναι η Λεισμανίαση ( Καλα αζαρ), που ταλαιπωρεί ιδιοκτήτες και ζώα σε όλες τίς περιοχές της Ελλάδος. Η Λεισμανίαση προσβάλλει σκύλους κάθε ηλικίας, ανεξάρτητα απο το φύλο, τη ράτσα ή το μήκος του τριχώματος.

Μεταδίδεται μέσω σκνιπών του γένους Phlebotomous ιδιαίτερα κατα τους θερμους μήνες του έτους (Μαρτιο μέχρι Σεπτέμβριο), χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι οι υπόλοιπες εποχές είναι απολύτως ασφαλείς. Οι σκνίπες παρουσιάζουν ιδιαίτερη δραστηριότητα τις πρώτες βραδυνές ώρες (8 μμ – 3 πμ), και συχνάζουν περισσότερο σε μέρη που έχουν υγρασία.

Η πρόληψη απο τη Λεισμανίαση συνίσταται κατα βάσιν, στην χρήση ειδικών κτηνιατρικής χρήσης εντομοκτόνων και εντομοαπωθητικών, τοσο στον χώρο διαβίωσης του σκύλου, όσο και επάνω στο ζώο. Η επάλειψη του ζώου με εντομοαπωθητικά τουλάχιστον κάθε δεύτερη μέρα κρίνεται απαραίτητη. Κατα την επάλειψη πρέπει να δίδεται ιδιαίτερη προσοχή στα άτριχα και τα καλυμμένα με λιγότερη τρίχα σημεία του σώματος (κοιλια-εσωτερικό αυτιων). Η τοποθέτηση των ζώων σε χώρους κλεισμένους με λεπτο δυκτυωτό, ιδιαίτερα κατα τις ώρες της μεγάλης δραστηριότητος των σκνιπών, αποτελεί ένα αρκετά αποτελεσματικό πρόσθετο προληπτικό μέτρο.

Απαραίτητη ωστόσο κρίνεται η ανα εξάμηνο εξέταση αίματος όλων των σκύλων για την πιθανότητα προσβολής απο Λεισμανίαση.

Τα τελευταία χρόνια παρουσιάζονται όλο και περισσότερα περιστατικά Διροφιλαρίωσης. Η Διροφιλαρίωση είναι παρασίτωση του αίματος του σκύλου πολύ επικίνδυνη, και θανατηφόρα αν δεν εφαρμοσθεί θεραπεία.

Οπως και με τη Λεισμανίαση, έτσι και με τη Διροφιλαρίωση, η πρόληψη συνίσταται κατα βάσιν στη χρήση ειδικών κτηνιατρικής χρήσης εντομοκτόνων και εντομοαπωθητικών. Σημαντική είναι η προστασία που παρέχεται απο την προληπτική χορήγηση ειδικών αντιπαρασιτικών απο το στομα, κάθε μήνα, ιδιαίτερα για το χρονικό διάστημα απο Μάρτιο μέχρι Οκτώβριο. Προσοχή όμως: πρίν ξεκινήσει η προληπτική χορήγηση αντιπαρασιτικών για τη Διροφιλαρίωση απο το στόμα, θα πρέπει να προηγηθεί ειδική εξέταση αίματος για την πιθανότητα να υπάρχει ήδη μόλυνση απο το παράσιτο. Η εξέταση αίματος για διροφιλαρίωση κρίνεται απαραίτητη τουλάχιστον τρείς φορές το χρόνο, και ιδιαίτερα για τα κυνηγόσκυλα θα πρέπει να γίνεται οπωσδήποτε πριν την έναρξη της κυνηγετικής περιόδου, και αμέσως μετα τη λήξη της.

Ε. ΕΞΩΠΑΡΑΣΙΤΑ

Δεν υπάρχει ιδιοκτήτης σκύλου που να μην έχει έλθει πάμπολες φορές αντιμέτωπος με προσβολή του ζώου του απο εξωπαράσιτα.

Υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη εξωπαρασίτων που προσβάλουν τους σκύλους, τα συνηθέστερα όμως είναι τα τσιμπούρια και οι ψύλλοι.

Εξωπαράσιτα , υπάρχουν σε όλες τις περιοχές της χώρας και ιδιαίτερα σε περιοχές που συνυπάρχουν παραγωγικά ζώα. Τα ζώα που ζούν σε ανοικτούς χώρους, ( κήποι, αγροτικές περιοχές ), παρουσιάζουν μεγαλύτερη συχνότητα εμφάνισης εξωπαρασίτων.

Παρά την γενικότερη άποψη ότι πρόβλημα εξωπαρασιτώσεων υπάρχει μόνο κατα τη διάρκεια των θερμών μηνών του έτους, η αλήθεια είναι ότι τσιμπούρια και ψύλλοι υπάρχουν όλο το χρόνο, ανεξάρτητα απο τις θερμοκρασίες. Επειδή όμως οι υψηλότερες θερμοκρασίες ευνοούν την ανάπτυξη και τον πολλαπλασιασμό τους, είναι συχνότερα κατα τη διάρκεια των θερμότερων μηνών ( Απο Μάρτιο μέχρι Σεπτέμβριο)

Τα εξωπαράσιτα δεν είναι μόνον ενοχλητικά και αντιαισθητικά, αλλά είναι ταυτόχρονα και επικίνδυνα για την υγεία του ζώου, διότι μεταφέρουν σαν ξενιστές και μεταδίδουν επικίνδυνα νοσήματα προκαλώντας ανεπιθύμητες και πολλές φορές δύσκολες στη θεραπεία τους παθολογικές καταστάσεις.

Τα τσιμπούρια μεταδίδουν μία αρκετά επικίνδυνη ασθένεια , την Ερλιχίωση, ενώ με τις τοξίνες τους μολύνουν το αίμα του σκύλου και προκαλούν Κροτωνική παράλυση

Οι ψύλλοι προκαλούν έντονα δερματολογικά προβλήματα, αλλεργικές καταστάσεις και παρασιτώσεις του πεπτικού

Η ερλιχίωση είναι αιμορραγικό νόσημα του σκύλου οφειλόμενο σε παράσιτα του είδους Ehrlichiaπου μεταδίδονται απο τσιμπούρια του είδους Rhipicephalus ( σκληρά τσιμπούρια ). Αν δεν διαγνωσθεί εγκαίρως μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο του ζώου λόγω αιμορραγιών που προκαλούνται απο την μείωση της πηκτικότητος του αίματος.

Η κροτωνική παράλυση, ( κρότωνας=τσιμπούρι), είναι δηλητηρίαση του ζώου απο τοξίνες που εκκρίνονται απο τα τσιμπούρια, και μπορεί να οδηγήσει σε θάνατο ή σε μόνιμες αλλοιώσεις του νευρικού συστήματος του ζώου.

Η καθαριότητα του ζώου και του περιβάλλοντος στο οποίο ζεί ειναι σημαντικές αλλά δεν επαρκούν. Δεδομένου δε ότι για την μετάδοση των νοσημάτων για τα οποία ευθύνονται τα τσιμπούρια δεν απαιτείται η μακροχρόνια παραμονή τους επάνω στο ζώο αλλα αρκέι ενα και μόνο τσίμπημα, είναι κατανοητό ότι είναι σημαντικότατη η πρόληψη.

Οι ιδιοκτήτες δεν θα πρέπει να περιμένουν να ανακαλύψουν εξωπαράσιτα επάνω στο ζώο τους, αλλά να φροντίζουν για την προληπτική αντιπαρασιτική προστασία του.

Υπάρχουν στην αγορά αξιόλογα αντιπαρασιτικά προιόντα ( σπραιυ, περιλαίμια, κ.λ.π) για προληπτική χρήση επάνω στο ζώο, αλλα και προιόντα για χρήση στο περιβάλλον που ζεί. Σημαντικό είναι να χρησιμοποιούνται τα προιόντα αυτά καθ’ όλη τη διαρκεια του έτους και όχι μόνο τους θερμούς μήνες.

Μία απλή εξέταση αίματος σε τακτά χρονικά διαστήματα, μπορει να αποκαλύψει εγκαιρως και αρκετά πριν την εμφάνιση κλινικων συμπτωμάτων μία πιθανή προσβολή απο Ερλιχίωση, και να κάνει ευκολότερη και αποτελεσματικότερη την αντιμετώπισή της.

Ζ. ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΕΣ ΑΙΜΑΤΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ.

Ζητήστε απο τον κτηνίατρο σας να κάνει προληπτικές αιματολογικές εξετάσεις στο ζώο σας. Καλό είναι να συμπεριληφθουν ειδικά τεστ για τη Λεισμανίαση , την Ερλιχίωση και την Διροφιλαρίωση, και έλεγχος της στάθμης του σακχάρου για ναπροληφθούν πιθανές υπογλυκαιμικές καταστάσεις.

H. ΥΠΟΓΛΥΚΑΙΜΙΑ

Το κυνηγόσκυλο, κατα τη διάρκεια της έντονης δραστηριότητος, καταναλώνει πολυ μεγάλες ποσότητες ενέργειας. Για την εξεύρεση ενέργειας, ο οργανισμός καταναλώνει αποθέματα γλυκόζης λίπους ή πρωτεινών, δίνοντας προτεραιότητα στα αποθέματα γλυκόζης. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να παρουσιάζονται σε πολλές περιπτώσεις υπογλυκαιμικές καταστάσεις που χαρακτηρίζονται απο αταξικές κινήσεις, ατονία, σπασμούς, ταχύπνοια και απώλεια της συνείδησης. Η απλή χορήγηση λίγης ζάχαρης, μελιού ή λίγης σοκολάτας, συνήθως διορθώνει την κατάσταση και συνεχίζεται το κυνήγι κανονικά χωρίς άλλες συνέπειες.

Καλό θα είναι, το πρωι, πριν την έναρξη του κυνηγιού, να χορηγούμε στο κυνηγόσκυλο λίγη ζάχαρη (1-2 κύβοι είναι αρκετοί), για να μειώσουμε την πιθανότητα εμφάνισης υπογλυκαιμίας.

Ωστόσο, άν έχετε ένα ζώο που επανεμφανίζει υπογλυκαιμικές καταστάσεις, καλό είναι να το συζητήσετε με τον κτηνίατρο σας και να ελεγχθούν και άλλες παράμετροι και εσωτερικά όργανα (πχ. Πάγκρεας) απο τα οποία ελέγχεται ο μεταβολισμός του σακχάρου.

Η. ΘΕΡΜΟΠΛΗΞΙΑ.

Η θερμοπληξία αποτελεί κατα τη διάρκεια των Θερινών μηνών, μία αρκετά συχνή κατάσταση και οφείλεται στην υπερθέρμανση του ζώου απο τον περιορισμό του σε χώρους με υψηλές θερμοκρασίες και κακό αερισμό.

Τις περισσότερες φορές παρουσιάζεται σε κυνηγόσκυλα κατα τη διάρκεια της μεταφοράς τους απο και προς τον τόπο κυνηγίου, όταν μεταφέρονται μέσα σε ακατάλληλους χώρους (πορτ μπαγκαζ αυτοκινήτων ή μπαγκαζιέρες κακής κατασκευης), και σε ζώα που έχουν περιοριστεί μέσα στο αυτοκίνητο κατα τη διάρκεια του παραδοσιακού γεύματος μετα το κυνήγι.

Η θερμοπληξία είναι πολύ επικίνδυνη για το ζώο, και αν δεν αντιμετωπιστεί εγκαίρως οδηγεί σε θάνατο.

Για τη μεταφορά των ζώων πρέπει να δίδεται ιδιαίτερη σημασία στον χώρο μεταφοράς. Μή μεταφέρετε ποτε τα ζώα στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκίνήτου. Ακόμη και αν εχει διασφαλιστεί ο καλός αερισμός του, οι θερμοκρασίες που αναπτύσσονται είναι επικίνδυνες. Ο καλύτερος τρόπος μεταφοράς είναι με τη χρήση ειδικής μπαγκαζιέρας. Η οποιαδήποτε μπαγκαζιέρα δεν είναι κατάλληλη. Πρέπει να έχει ειδική κατασκευή που να επιτρέπει τον άνετο αερισμό, και καλή θερμομόνωση.

Οι κατασκευασμένες απο ειδικό πλαστικό υλικό μπαγκαζιέρες παρουσιάζουν σημαντικό συγκριτικό πλεονέκτημα απέναντι στις αυτοσχέδιες κατασκευασμένες απο μεταλλικά υλικά ή ξύλο, δεδομένου ότι έχουν καλύτερη θερμομόνωση, απόσβεση των κραδασμών και είναι πολύ ευκολότερο να καθαριστούν και να απολυμανθούν.

Σε περίπτωση θερμοπληξίας το ζώο παρουσιάζει έντονη ταραχή, σιελορροια, μυικό τρόμο, απώλεια συνείδησης. Η άμεση μεταφορά του σε χαμηλότερης θερμοκρασίας και μακρυα απο τον ήλιο είναι απαραίτητη. Χορηγήστε του άφθονα υγρά απο το στόμα, και βρέξτε το με νερό για να πετύχετε πτώση της θερμακρασίας του σώματός του. Αν η ανταπόκριση του ζώου στις προσπάθειές σας δεν είναι ικανοποιητική, μεταφέρετέ το το ταχύτερο δυνατόν στον πλησιέστερο κτηνίατρο. Η θερμοπληξία, αν δεν αντιμετωπιστεί άμεσα, προκαλεί τον θάνατο του ζώου.

Θ. ΥΠΟΘΕΡΜΙΑ

Η υποθερμία είναι η αντίθετη απο τη θερμοπληξία κατάσταση. Προκαλείται απο την παρατεταμένη έκθεση του ζώου σε ιδιαίτερα χαμηλές θερμοκρασίες, και χαρακτηρίζεται απο ατονία, δυσκινησία, μείωση των αντιδράσεων και λήθαργο. Είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη, και άν δεν διορθωθεί οδηγεί στο θάνατο λογω εξάντλησης και αναστολής λειτουργίας των οργανικών συστημάτων του ζώου. Η απλή χρήση σκεπασμάτων συνήθως δεν επαρκεί, και είναι απαραίτητη η μεταφορά του ζώου σε ζεστό και στεγνό περιβάλλον, και η χρήση θερμοφορών. Σαν αυτοσχέδιες θερμοφόρες μπορούν να χρησιμοποιηθούν πλσατικά μπουκάλια απο νερό ή αναψυκτικά που θα τα γεμίσουμε με ζεστό νερό και θα καλύψουμε με πανιά.

Ι. ΑΓΑΝΑ-ΑΓΚΑΘΙΑ

Ενας απο τους εφιάλτες των σκυλιών τώρα το καλοκαίρι, είναι τα ξερά άγανα. Ιδιαίτερη ευαισθησία παρουσιάζουν τα κυνηγόσκυλα με μακρύ τρίχωμα, (Σέττερ, Κόκκερ κ.λ.π) χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι δεν κινδυνεύουν τα σκυλιά με κοντό τρίχωμα. Τα συνηθέστερα σημεία προσβολής είναι ο ακουστικός πόρος και τα διαστήματα μεταξύ των δακτύλων. Αρκετά συχνά εντοπίζονται στη ρινική κοιλότητα και στα γεννητικά όργανα, και σπανιότερα στο εσωτερικό των βλεφάρων και στις μασχάλες. Συνιστάται, οι ιδιοκτήτες των μακρύτριχων σκυλων, να κοντοκουρεύουν, κατα προτίμηση σε συνεργασία με εξειδικευμένους κομμωτές σκύλων, τα ευαίσθητα σημεία, (μεσοδακτύλια διαστήματα, εσωτερικό αυτιων ) ώστε αφ’ενός να έχουν καλύτερο έλεγχο των περιοχών αυτών, και αφ’ετέρου να δυσκολεύουν το γάτζωμα των αγάνων στο τρίχωμα. Καλό είναι, μετά απο κάθε κυνηγετική εξόρμηση, ο κυνηγός να επιθεωρεί τόν σκύλο, και να τον βουρτσίζει με μία ειδική βούρτσα, ώστε να απομακρύνει όλα τα άγανα που έχουν αγκιστρωθεί στο τρίχωμα. Αν αντιληφθείτε ότι καποιο άγανο έχει ήδη αρχίσει τη διείσδυσή του στο δέρμα ή τον ακουστικό πόρο τού σκύλου, πιαστε το με ενα τσιμπιδάκι και απομακρύνετε το με απαλές κινήσεις. Αν δεν είστε σίγουροι ότι απομακρύνατε ολοκληρο το άγανο, και υποψιαζεστε ότι πιθανόν καποιο τμήμα του έσπασε και παρέμεινε στο σημείο διείσδυσης, απευθυνθέιτε σα κάποιο κτηνίατρο που θα το απομακρύνει με ειδικά εργαλεία. Τα άγανα λόγω της κατασκευής τους έχουν τη τάση να προχωρούν όλο και βαθύτερα στους ιστούς. Η παραμονή αγάνων μέσα στους ιστούς μπορεί να έχει ασχημες συνέπειες για το ζώο. Διατρηση ακουστικου τυμπάνου, δημιουργία χρόνιας ωτίτιδος, κώφωση, δημιουργια αποστημάτων και φλεγμονοδών εστιών, τοπικές λοιμώξεις κ.λ.π είναι μόνο μερικές από αυτές που μπορούν να οδηγήσουν ακόμη και στην απώλεια της κυνηγετικής ικανότητος του ζώου.

Κ. ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΕΙΣ – ΦΟΛΕΣ

Συχνότατες είναι, ιδιαίτερα κατα τη διάρκεια του καλοκαιριού, οι πεπτικές διαταραχές των σκύλων. Εμφανίζονται με συμπτώματα που καλύπτουν όλο το φάσμα, απο ελαφρές διαρροιες και εμετούς, μέχρι βαρύτατες γαστρεντερίτιδες ανάλογα με το αίτιο που τις προκάλεσε. Τις περισσότερες φορές οφείλονται στην κατανάλωση αλλοιωμένης τροφής ή μολυσμένων νερών, αλλά σε ωρισμένες περιπτώσεις μπορεί να οφείλονται και σε λήψη δολωμάτων που κατα λάθος ή και επι τούτου έχουν αφεθεί, είτε για την εξόντωση αγρίων ζώων, είτε απο κακόβουλη ενέργεια κάποιων εναντίων των σκύλων. Χρήσιμο είναι όλα τα σκυλιά να υφίστανται ειδική εκπαίδευση για τη μη λήψη τροφής πέραν της χορηγούμενης απο τον ιδιοκτήτη, αλλά βέβαια γνωρίζουμε ότι αυτό δεν είναι πάντοτε εφικτό. Ωστόσο, καλό είναι να έχετε πάντα μαζί σας τροφή και ιδιαίτερα νερό για να χορηγήσετε στον σκύλο σας, ώστε να μήν αισθανθεί την ανάγκη να ξεδιψάσει στην πρώτη γουρνα με μολυσμένα νερά που θα βρεί μπροστά του. Αν ο σκύλος σας παρουσιάσει ήπια διάρροια ή εμετό, σταματήστε τη χορήγηση τροφής και επικοινωνήστε με τον κτηνίατρο σας για να εκτιμήσει την κατάσταση.

Σε περίπτωση φόλας, συνήθως παρουσιάζεται αταξία, μυικός τρόμος, αδυναμία στήριξης και σιελόρροια. Εχετε μαζί σας ένα εμετικό φάρμακο, ή αλάτι για να του προκαλέσετε εμετό. Η πρόκληση εμέτου στο πρώτο στάδιο της προσβολής απο φόλα, μπορεί να είναι σωτήρια. Μην αυτοσχεδιάζετε. Μεταφέρετε το ζώο στον πλησιέστερο κτηνίατρο να του παρέχει τη σωστή βοήθεια. Η αντιμετώπιση της φόλας είναι εξειδικευμένη ανάλογα με τη μορφή της, και ο μοναδικός που ξέρει να τη διακρίνει είναι ο κτηνίατρος. Μία φόλα που εκ πρώτης όψεως δείχνει ότι αντιμετωπίστηκε, μπορεί να προκαλέσει τον θάνατο μετα απο λίγα εικοσιτετράωρα, λόγω βλάβης εσωτερικών οργάνων.

Λ. ΦΙΔΙΑ-ΕΝΤΟΜΑ

Ευτυχώς, τα θύματα απο δαγκώματα φιδιών δεν είναι ιδιαίτερα συχνά. Οι περισσότεροι σκύλοι αποφευγουν τα φίδια απο ένστικτο. Ωστόσο τα ατυχήματα δεν λείπουν.Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τα δαγκώματα των φιδιών είναι ότι συνήθως συμβαίνουν μακρυά απο τον ιδιοκτήτη, και όταν πλέον γίνουν αντιληπτά, είναι αργά. Σε περίπτωση δαγκώματος η βασικότερη αντιμετώπιση συνίσταται στην απομάκρυνση του δηλητηρίου το ταχύτερο δυνατόν απο το σημείο του δαγκώματος, με την πρόκληση τοπικής αιμορραγίας. Ταυτόχρονα το άκρο ( όταν το δάγκωμα αφορά άκρο) θα πρέπει να δεθεί σφικτά πάνω απο το σημείο του δαγκώματος, ώστε να εμποδιστεί η προώθηση του δηλητηρίου προς τον οργανισμό μέσω της κυκλοφορίας του αίματος. Φυσικά το ζώο θα πρέπει να οδηγηθεί χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση σε κτηνίατρο που με καρδιοτονωτικά, βοηθητικά της αναπνοής, ορούς και άλλα ειδικά φάρμακα θα βοηθήσει τον οργανισμό να αντιμετωπίσει το πρόβλημα.

Θα πρέπει εδώ να τονίσουμε, ότι επικίνδυνα για το ζώο δεν είναι μόνον τα δηλητηριώδη φίδια. Ακόμη και το δάγκωμα μη δηλητηριώδους φιδιού, μπορεί να προκαλέσει έντονο σοκ του οργανισμού και τοπικές λοιμώξεις στο σημείο του δαγκώματος, που μπορεί να οδηγήσουν μέχρι και σε νεκρώσεις η γάγγραινα.

Περιποιηθήτε το τραυμα με κάποιο αντισηπτικό διάλυμα, και χρησιμοποιείστε μια αντιβιοτική αλοιφή.

Τα τσιμπήματα των εντόμων συνήθως δεν προκαλούν κάποια ιδιαίτερη αντίδραση. Ωστόσο πολλές φορές το ζώο πιθανόν να εμφανίσει έντονη τοπική αντίδραση με πρήξιμο, ερεθισμό και πόνο. Στη περίπτωση αυτή χορηγείστε αντιισταμινικά, και η κατάσταση παραμένει, απευθυνθείτε στον πλησιέστερο κτηνίατρο. Μια έντονη αλλεργικη αντίδραση είναι δυνατόν να προκαλέσει καταπληξία η και θάνατο λόγω ασφυξίας.

Μ. ΚΑΚΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΚΡΩΝ

Οι κακώσεις των ακρων είναι ίσως το συνηθέστερο πρόβλημα κατα τη διάρκεια του κυνηγιού. Μπορεί να οφειλονται σε πτώσεις, στραβοπατήματα σε πετρώδη εδάφη, εμπλοκή με μεγάλα θηράματα κ.λ.π.

Οι κακώσεις μπορεί να συνοδεύονται απο λύση της συνεχείας του δέρματος και αιμορραγία, αλλά αυτό δεν είναι πάντοτε απαραίτητο. Σε πολλές περιπτώσεις καταγμάτων, θλάσεων ή εξαρθρώσεων δεν υπάρχει εξωτερικός τραυματισμός και αιμορραγία.

Οι εμφανείς εξωτερικές πληγές θα πρέπει να απολυμαίνονται με αντισηπτικό και να καλύπτονται με μία αντιβιοτική αλοιφή και αποστειρωμένη γάζα για αποφυγή του κινδύνου μόλυνσης. Αν η πληγή είναι βαθειά ή συνοδεύεται απο άφθονη αιμορραγία, θα πρέπει να αναζητήσουμε τη βοήθεια κτηνιάτρου που θα φροντίσει για το σταμάτημα της αιμορραγίας και τη συρραφή του τραύματος.

Ακρο που παρουσιάζει διαφοροποίηση του φυσιολογικού του σχήματος (συγκρινόμενο με το αντίστοιχο υγιές) ή περίεργη γωνίωση, έχει προφανώς υποστεί κάταγμα ή εξάρθρωση. Στην περίπτωση αυτή, δεν θα πρέπει να επιχειρηθούν χειρισμοί επανόρθωσης, διότι υπάρχει κίνδυνος τραυματισμού ζωτικών στοιχείων (νεύρα-φλέβες-αρτηρίες). Το άκρο θα πρέπει απλά να ακινητοποιηθεί για να μειωθεί ο κίνδυνος περαιτέρω κακώσεων απο την ανώμαλη κίνηση των άκρων του οστού που έχει υποστεί την κάκωση, και το ζώο να μεταφερθεί στον κτηνίατρο για τα περαιτέρω,

Ν. ΚΙΤ ΠΡΩΤΩΝ ΒΟΗΘΕΙΩΝ

Για την αντιμετώπιση έκτακτων καταστάσεων και ατυχημάτων, καλό είναι να υπάρχει διαθέσιμο ένα στοιχειώδες φαρμακείο που να περιέχει: Αντισηπτικό, γάζες, ιώδιο, καποια αντιβιοτική αλοιφή, ενέσεις κορτιζόνης, ενέσεις ατροπίνης, εμετικά, ένα κορδόνι, ψαλιδάκι, ξυραφάκια, σύριγγες, ένα αντιδιαρροικό σκευασμα, λευκοπλαστ και ελαστικούς επιδέσμους.

Για την επιλογή των συγκεκριμένων σκευασμάτων της αγοράς που θα επιλέξετε, συμβουλευθείτε τον κτηνίατρό σας

Σχετικά Αρθρα

One Thought to “Οδηγός Επιβίωσης”

  1. Hi, this is a comment.
    To get started with moderating, editing, and deleting comments, please visit the Comments screen in the dashboard.
    Commenter avatars come from Gravatar.